Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Piskopos ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, onlara 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel, cinsel ve psikolojik işkence uygular. Film, bu işkenceleri, iktidarın mutlak yozlaşmasının ve faşist tahakküm mekanizmalarının bir metaforu olarak sunar.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir üslupla şiddet sahnelerini sunar. Amacı, seyirciyi şoke etmekten ziyade, seyirciyi bu korkunç gerçeklikle yüzleşmeye ve onu analiz etmeye zorlamaktır. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin duygusuz, bürokratik tavrını vurgulayacak şekilde kasıtlı olarak teatral ve soğuktur. Görüntü yönetimi ve kompozisyonlar, Rönesans tablolarını anımsatan bir güzellikle, içerdikleri vahşet arasında rahatsız edici bir tezat oluşturur.

'Salò' izlenmesi kolay bir film değildir; seyirciyi son derece zorlar. Ancak, sanatın sınırlarını, iktidarın doğasını, tüketim toplumunun eleştirisini ve insanın zulüm kapasitesini anlamak isteyenler için temel bir yapıttır. Pasolini, filmi tamamladıktan kısa bir süre sonra gizemli koşullarda öldürülmüştür, bu da filmin mirasını daha da ağırlaştırmıştır. Faşizmin ve her türlü totaliter sistemin insan ruhunda açtığı yaraları anlamak, sanatın rahatsız edici gücünü deneyimlemek ve sinemanın sınırlarını görmek isteyenler için 'Salò 120 Gün' Türkçe altyazılı olarak derinlemesine incelenmeyi hak eden bir başyapıttır. Film, izleyiciyi pasif bir tüketici olmaktan çıkarıp, aktif bir düşünür olmaya davet eder.