Matthew Holness'in yazıp yönettiği 2018 yapımı Possum, izleyiciyi rahatsız edici bir psikolojik gerilim dünyasına davet ediyor. Film, itibarını yitirmiş kukla sanatçısı Philip'in (Sean Harris), çocukluğunun travmalarla dolu evine dönüşüyle başlar. Burada, ona sürekli zorbalık eden üvey babası Maurice (Alun Armstrong) ile yeniden yüzleşmek zorunda kalır. Ancak Philip'in asıl mücadelesi, 'Possum' adını verdiği, örümcek bacaklı, tüyler ürpertici bir kuklayla olan ilişkisidir. Bu kukla, onun bastırdığı anıların ve suçluluk duygularının fiziksel bir tezahürü gibidir.

Sean Harris'in performansı, filmin belkemiğini oluşturuyor. Neredeyse hiç diyaloğa ihtiyaç duymadan, yalnızca beden dili ve bakışlarıyla derin bir ıstırap, korku ve iç çatışmayı aktarmayı başarıyor. Alun Armstrong ise ürkütücü ve baskıcı üvey baba rolüyle gerilimi tırmandırıyor. Filmin minimalist yapısı, kasvetli ve boğucu atmosferi destekliyor. Geniş ve ıssız manzaralar ile kirli, klostrofobik iç mekanlar, karakterin iç dünyasının bir yansıması gibi.

Possum, geleneksel 'jump scare' korkularından uzak, daha çok psikolojik gerilim ve rahatsızlık üzerine kurulu bir deneyim sunuyor. Gizemli öyküsü, izleyiciyi Philip'in geçmişindeki karanlık sırları çözmeye ve kuklanın gerçek doğasını anlamaya zorluyor. Sinematografi ve G. H. Gibbons'in ürkütücü müziği, bu rahatsız edici yolculuğa eşlik ediyor. Psikolojik korku, dram ve gizem severler için farklı ve unutulmaz bir izleme deneyimi vaat eden Possum, bastırılmış anıların ve travmaların insan zihninde nasıl canavarlara dönüşebileceğini sorgulatıyor.