Harmony Korine'nin ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapılarını reddeden, deneysel ve rahatsız edici bir sinema deneyimi sunuyor. Film, Ohio'nun Xenia kasabasında geçen, bir kasırganın yıkıntıları arasında sıkışıp kalmış bir grup gencin ve sakinin hayatından kesitler sunar. Belgeselvari bir gerçekçilikle çekilen sahneler, kasabanın yoksulluğunu, umutsuzluğunu ve sakinlerinin anlamsız günlük ritüellerini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenmiş, bu da filme otantik ve ham bir hava katıyor. Karakterler, kasabanın terk edilmiş manzarasında dolaşır, anlamsız sohbetler eder ve hayatlarını geçindirmek için tuhaf işlere girişirler. Korine'nin yönetmenliği, estetize edilmiş çirkinlik ve rahatsız edici güzellik arasında gidip gelir; görüntüler bazen şok edici, bazen de garip bir şekilde şiirseldir.

Gummo, izleyiciyi pasif bir konumdan çıkarıp, rahatsız edici bir dünyanın içine çeken, kolayca sınıflandırılamayan bir film. Geleneksel bir olay örgüsü ya da net bir mesaj sunmak yerine, bir ruh hali, bir atmosfer yaratmayı hedefler. Amerikan banliyölerinin karanlık altkültürüne dair çarpıcı bir portre çizen bu film, deneysel sinema ve bağımsız yapımlara ilgi duyanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir kült eser niteliğinde. Seyirciyi rahat bölgesinden çıkarmayı başaran bu yapım, konvansiyonel beklentileri karşılamasa da, unutulması güç bir iz bırakıyor.